ÖLÜLER ve DİRİLER - Semina Coşkun

Tuna ile beraber emniyetten çıkıp Tuna’nın aracına bindiler. Mürit biraz daha ofiste kalmak ve çalışmak istemişti, ama Tuna onu bir türlü rahat bırakmamıştı. Yarın ikisi de izinliydi, bu yüzden bu gece istedikleri saatte uyuyabilir, istedikleri kadar içebilirlerdi. Tuna onu devamlı gittiği bir bara götürdü. Mürt bu tür yerlerden pek hoşlanmıyordu, daha çok evinde uzanıp yalnız başına içmeyi seviyordu, ama ara sıra gitmekten bir zarar gelmezdi. Hem kafasını dağıtmaya da ihtiyacı vardı. Bu yüzden fazla naz yapmadan Tuna’nın teklifini kabul etmişti. Bara geldiklerinde, Mürit içinde bir huzursuzluk hissetti. Sanki burada olmaması gerekiyordu. Belki de bu tür yerlere alışık olmadığından dolayı sıkılmıştı, bu yüzden pek önemsemedi. Sadece birkaç bira içecek ve eve gideceklerdi. Mürit boş masalardan birine geçerken, Tuna içkileri almak için barmenin yanına gitti. Barmen siparişleri hazırlarken bir yandan da Tuna’ya gülerek bir şeyler söylüyordu, muhtemelen tanışıyorlardı. Adamın tavırları ve ...

Bir melodi sesi duydu, aynı zamanda sol bacağının altında bir titreşim hissediyordu. Gözlerini açtı, yatakta sağa sola döndü. Sonra yattığı yerden doğrulup, yatağın içinde çalan telefonunu buldu. Başı hala ağrıyordu. Odanın içine dolan gün ışığı gözlerini kamaştırıyordu. Telefonun ekranına baktığında, kayıtlı olmayan bir numaranın aradığını gördü. Merakla cevapladı. “Alo...” “Ben emniyetten Mürit başkomiser. Bugün içerisinde emniyete gelmeni istiyorum.” “Ne için?” “Sana sormamız gereken birkaç soru var. Bugün içinde kesinlikle gelmeye çalış.” “Neden gelecekmişim? Beni zaten sorguladınız, anlatacak başka bir şeyim yok.” Yetkin telefonu başkomiserin yüzüne kapattı, kendi kendine söylenerek telefonu yatağın üzerine fırlattı ve ayağa kalktı. Sallana sallana banyoya gidip, ayılmak için yüzüne birkaç kere soğuk su çarptı. Sonra ıslak elleriyle saçlarını sıvazladı ve havlu kullanmadan banyodan çıktı. Ellerinden ve suratından hala sular damlıyordu. Haber kanallarına bakmak için oturma odasına ...

Saat sabahın yedisiydi. Mürit sıkıntıyla alnını sıvazlıyor, korku dolu gözlerle tam karşılarında bulunan binaya bakıyordu. Buraya gelmekten deli gibi korkmuştu, ama Tuna onu cesaretlendirip gaza getirmişti. Bu kez Tuna’nın özel aracıyla gelmişlerdi. Aracı depo binasından biraz uzak bir noktaya park etmişler, bir süredir binayı izliyorlardı. İçeriye girip çıkanları takip ederek neyle karşılaşacaklarını anlamaya çalışıyorlardı, ama neredeyse yarım saattir depoya giren çıkan kimse olmamıştı. Mesaiye başlamalarına iki saat kalmıştı. Daha fazla beklemenin zaman kaybı olacağını anladılar ve harekete geçmeye karar verdiler. İkisi de araçtan inip binaya doğru ilerlediler. Aynı anda tedirgin bir şekilde etrafa bakınıyorlardı, ama ortalıkta hala bir hareketlilik yoktu. Binanın önüne geldiklerinde durdular. Tuna kapıyı birkaç kere itip yokladı. Kapı açıktı. Kapı açık olduğuna göre içeride birileri vardı. Tuna kapıyı aralayıp başını içeri uzattı ve etrafa bakındı, içerinin sakin olduğunu görünce k...

Tuna, Mürit’in yatağının yanındaki sandalyede oturuyordu. Özgür ile Gamze’nin tedavi gördükleri hastanedeydiler. Mürit depoda gördüğü sahneden sonra şoka girmiş, saatlerdir kendine gelememişti. Hastanede ona sakinleştirici yapmışlar, uyutmuşlardı. Tuna onun arkasından gizli bodruma girip, oradaki manzarayı görünce olay yerine kusmuştu ama sakinleştirici alacak kadar sarsılmamıştı. O sadece cesetleri görmüştü ama Mürit her şeye bizzat şahit olmuştu. Onun bu olayı, hatta bu davada tüm yaşadıklarını atlatması epey uzun sürecekti. Gamze ile Özgür’e gelince, doktorlar her türlü testi yapmışlardı ama ikisinin kanında da herhangi bir zehre ya da yabancı maddeye rastlamamışlardı. Çınar kafasına koyduğunu yapacaktı. Bunu yapmak için onlara yalan söylemiş, istediğini elde etmişti. Tek amacı, ölmeden önce Mürit’e son kez psikolojik işkence yapmaktı. Son ana kadar onlara zehir enjekte etmediğini söylememişti. Sadece antikorun olmadığını söylememişti. İade edilecek olan bir ABD vatandaşı ve mahkûm ...

Hala emniyette göz altındaydı. İlk cesedi bulan doktoru serbest bırakıp, onu saatlerce göz altında tutmaları onun sinirini bozmuştu. Üstelik polislere yardım etmeye çalışmış, onlara fikir vermişti ama buna rağmen hala nezaret hanedeydi. Bir süre sonra nihayet onu da serbest bıraktılar. Emniyetten çıkarken, başkomiserin ve yanındaki diğer komiserin bakışlarından hala bir şüpheli konumunda olduğunu anlamıştı. Onu kendi istekleriyle değil, yukarıdan bir yerlerden gelen emirle serbest bırakmışlardı. Emniyet binasından çıktıktan sonra, bir süre olduğu yerde durup etrafına bakındı. Buraya polislerle beraber gelmişti, arabası yoktu. Hem arabası olsa bile kullanacak durumda değildi. Başı dönüyor, gözleri kararıyor, uykusuzluktan dolayı gözlerini zar zor açık tutuyordu. Sallana sallana bir yöne doğru yürümeye başladı. Nereye gittiğini bilmiyordu, sadece yürüyordu. Yürürken ara sıra yola dönüyor, herhangi bir taksi görmeyi bekliyordu. Bu kafayla evinin yolunu yürüyerek nasıl bulacağını bilmiyord...

Mürit aracına bindi ve gaza bastı. Birkaç memur ve komiser arkadaşları peşinden koştu ama ona yetişemedi. Mürit çoktan oradan uzaklaşmış, adliyeye doğru yola çıkmıştı. Polislerin araçlara binip peşinden geleceklerini biliyordu ama umurunda değildi. Lamont’u alıp o adama götürecekti. Ne olursa olsun bunu yapacaktı, kimse ona engel olamayacaktı. Bu işin ucunda onun kardeşi ve onun sevdiği kadın vardı. Bu olay sadece ona zarar verecekti, başak kimseye değil. Lamont’a ne olacağı umurunda değildi, baka ülkenin vatandaşı ve mahkûmu olması umurunda değildi. Adliye binasına gelip aracını ulu orta bıraktı ve koşarak binaya girdi. Güvenlik görevlisine polis kimliğini gösterip, yine koşarak Lamont’u sorgulayan savcının odasını aradı. Odayı bulduğunda kayı k-çalıp açtı ve içeri girdi. Savcı kaşlarını çatıp öfkeli bir şekilde ona baktı. “Neler oluyor?” diye sordu, savcı şaşkın bir şekilde. Mürit polis kimliğini göstererek açıklama yaptı. “Savcım, ben başkomiser Mürit. Lamont JAMAL, iade edilecek ...

“Herifteki rahatlığa bak.” diye söylendi Mürit. Tuna onu kolundan tutup durdurdu. “Baksana! Belki tek bir fotoğrafı gösterebiliriz. Adam profil uzmanı sonuçta.” Mürit kaşlarını çatarak onu baştan aşağı süzdü. “Sen aklını mı kaçırdın? Bir şüpheliye olay yeri fotoğraflarını mı göstereceğiz?” “Hayır, sadece cesede ait bir fotoğraf gösteririz. Bakarsın bize yardımı dokunur. Hem kurbanların neden o hale getirildiğine dair en ufak bir fikrimiz bile yok. Bunu kendi başımıza nasıl çözeceğiz söylesene? Adam yıllarca polislerle çalışmış. Katiller konusunda uzman.” “Aynı zamanda ayyaşın teki! Hem uyuşturucu da almış. Sarhoş bir adamın fikirleri sadece işimizi daha da bozar.” “Başkomiserim.” diyerek, ısrarına devam etti Tuna. “Sadece bir fotoğraf. Eğer söyledikleri akla yatkın değilse, biz de aptal değilsek bunu zaten anlarız. O zaman onu ciddiye almayız.” Mürit bir süre durup düşündü. Aslında Tuna haklıydı, bir profil uzmanının onlara büyük yardımı olurdu. Buna ihtiyaçları da vardı ama içerideki ...

Sabırsız bir şekilde salonda volta atarken kapı çaldı. Koşar adımlarla kapıya gitti, kapıyı açtığında karşısında bir üniformalı memur gördü. Hemen yanında polis oldukları anlaşılan iki sivil giyimli adam vardı. Sivil adamlardan biri ona memurun yanında kalmasını, beraber ifade için emniyete gideceklerini söyledi. Yetkin korkmuştu. Neden onu telefonla arayarak çağırmak yerine evine kadar gelmişlerdi? Diğer yandan da şaşırmıştı, arkadaşı doğru söylemişti. Gerçekten polisler onu bulmuş ve onu almaya gelmişlerdi. İyi ama neden? Sadece bir fotoğraf çektiği için mi? Sivil giyimli adamlar ellerine lateks eldiven giyerken, Yetkin merakla sondu. “Ne yapıyorsunuz siz? Evimi aramak için izniniz var mı?” Sivil giyimli adam, kapıdaki memura başıyla bir işaret yaptı. Memur bir şeyi hatırlamış gibi aniden elindeki dosyayı kaldırıp Yetkine uzattı. “Burada hem eviniz için arama kararı hem de göz altı kararı var.” dedi. Dosyayı bacaklarının arasına sıkıştırıp belinden kelepçesini çıkardı ve Yetkin’e, el...