ÖLÜLER ve DİRİLER - Semina Coşkun

“Bunlar ne saçmalıyor böyle? Biz kimseye bu konu halkında bilgi vermedik ki.” diye söylendi Mürit bağırarak. “Ben nereden bileyim? Belli ki olaylar hakkında bizimle aynı şeyleri bilen birileri var. Basından birileri.” “İyi de kim? Olay yerinde bir tane bile gazeteci yoktu. Sadece polisler vardı.” “Bir tane gazeteci vardı.” Mürit düşündü. Sarışın, peltek, cılız bir gazeteci vardı. Onu tamamen unutmuştu, bulunan ikinci siyahi kurbanın olay yerinde de o vardı. Ama ne Mürit ne de başka biri o adama hiçbir detaydan bahsetmemişti. Bunları kafasından uydurmuş olamazdı. Çünkü gazeteci, saldırıyı yapanların siyahi olduklarını bile bilmiyordu. Buna rağmen haberlerde, siyahilerin seri cinayetlerin intikamını almak için beyazlara saldırdıklarını söylüyorlardı. Bu kez Yetkin’e suç atamazdı. Onun evine gittiklerinde bu konu hakkında hiç konuşmamışlardı. Yetkin’in bu konu hakkında bilgisi olsaydı onları mutlaka soru yağmuruna tutardı. İyi ama bütün bu bilgilere ulaşan ve bunları basına veren kişi ki...

Komiserler gittiğinde, onları evine almasının ne kadar büyük bir hata olduğunu anlamıştı. Gerçi onları içeri almamak için bir bahane uydurmazdı, aksi halde şüphe çekerdi. Zaten evini temizlemişti, gözle görünür hiçbir şey yoktu ama koku... Kokuya bir çaresi yoktu. Evdeki bütün pencereleri gün boyu açık bırakmıştı ama yine de koku gitmemişti. Ölüm kokusu kolay kolay dağılacak bir koku değildi. Üstelik evine aldığı adımlar cinayet masası polisleriydi. Bu koku onların belki de sürekli karşılaştıkları bir şeydi. Belki de ne olduğunu anlamışlardı ama ona belli ettirmemişlerdi. Üstelik başkomiser tuvalete gitmişti. Cesetleri ortadan kaldırırken giydiği kıyafetleri makinanın içinde, yıkanmamış bir halde duruyordu. Başkomiserin onları fark etmemiş olmasını umdu. Sonra bu ona saçma geldi. İnsan neden başka birinin çamaşır makinasının içindeki kirli çamaşırları kurcalasın ki? Onlara verdiği bir söz vardı. Bu sözü tutmadığı, istediklerini yapmadığı sürece onu rahat bırakmayacaklardı. Onlardan kur...

Sabah kahvesi ile sigarasını içerken yanına biri oturdu. Başını çevirdiğinde Tuna’yı gördü. Tuna’da bir sigara yaktı ve derin bir nefes çekti. “Çocuk babasının öldüğünü öğrenince kahroldu.” diyerek, konuşmaya başladı Tuna. Mürit cevap vermedi. Ne yapacaktı, mutlu mu olacaktı? Hiçbir bağlantılarının olmadığı, tanımadıkları birileri tarafından tamamen keyfi yere saldırıya uğramışlardı. Ortada hiçbir konu yoktu, hiçbiri mevzu yoktu, tamamen keyfi yere yapılmış bir saldırıydı. Neyse ki ellerinde birçok güvenlik kamerası vardı, onların hepsini tek tek yakalayacaklardı. “Eylemcilerin işi ne oldu?” diye sordu Mürit, donuk sesle. “Birkaç tanesi evlerinden alınmış, şu an nezarethanedeler. Birkaç saate sorguya alınacaklar.” “Çocuk teşhisi nasıl yapacak? Buraya gelemez.” “Elimizde hepsinin resimleri var. İki memur hastaneye gidecek, resimleri gösterecek. Ha bir de mezarlıklarla ilgili bilgileri aldım. Çok şaşıracaksın, yukarı ne zaman geleceksin?” diye sordu Tuna. Yarıya gelen sigaras...

Tüm gününü oturma odasındaki cesetlerin yanında, cinayet belgeselleri seyrederek geçirmişti. Ayrıca gereğinden fazla alkol ve madde almıştı. Bu tür programları ya da filmleri seyrederken, bir gün o katillerden birinin de kendisi olacağı aklının ucundan bile geçmemişti. Her ne kadar uzmanlar, seyredilen ya da okunan şeylerin insanları etkilediğini söyleseler de Yetkin onu etkileyen şeylerin bunlar olduğunu sanmıyordu. Bu tür konularla ilgilenen çok fazla insan vardı ama hiçbiri seri katil olmuyordu. Hatta çoğunun sabıka kaydı bile yoktu. İnsanlar bu tür şeyleri, gizemli konulara olan meraktan dolayı seyrediyorlardı. Yalnızca meraktan. Bir suç işlemeden önce kendisini eğitmek için bu tür şeylere başvuran suçlu sayısı çok azdı. Onu kötü etkileyen ve suça teşvik eden şeyler yalnızca kullandığı maddelerdi. Maddeler onun beynini yiyip bitirmiş, tüm hislerini ve kabiliyetini tüketmişti. Günlerce cesetlerle aynı evde hiç rahatsız olmadan kalması bunun kanıtıydı. O cesetler onu hiç rahatsız etm...

Tuna’nın bilgisayarında uzun süre araştırma yapmıştı, ama Yetkin’in bahsettiği olay hakkında hiçbir şey bulamamıştı. Yetkin ona zaman vermelerini, bu olayı araştıracağını söylemişti ama adam telefonu bile açmıyordu. Muhtemelen onları kandırmıştı, bu olaya benzer başka hiçbir olay yaşanmamıştı. Öyle olsaydı internette küçük de olsa bir bilgi bulabilirdi ama yoktu. Bir an önce sabah olmasını istiyordu, emniyete gidip yeni gelişmelerden haberdar olmak istiyordu. Bu geceyi de Tuna’nın evinde geçirecekti. Tuna çoktan uyumuştu ama Mürit bütün gece uyuyamamıştı. Bedenindeki acılardan değil, kafasındaki düşüncelerden dolayı. Düşüncelerine bir türlü engel olamıyor, zihnini susturamıyordu. Kafası sanki ağırlaşmış, yastığa gömülmüştü. Zihin yorgunluğu beden yorgunluğundan daha berbat bir şeydi. Kafayı yemek üzereydi. Bir yandan Gamze, bir yandan yediği dayak, bir yandan kardeşinin yaptığı hırsızlık. Tüm bunlar üst üste geldiğinde, Mürit kendisini gerçek anlamda bitmiş hissediyordu. Kötü bir şey o...

Aldığı maddelerin etkisiyle koltukta sızıp kalmıştı, gözlerini açtığında saat öğlenin on ikisiydi. Ayrıca Yeliz’in cesedi hala onu öldürdüğü yerde duruyordu. Üzerini kapattığından dolayı cesedin ne halde olduğunu bilmiyordu. Oturduğu yerden kalkmak için bir hamle yaptı, ama tekrar koltuğa yığıldı. Ayrıca evde yoğun, ağır bir koku vardı. Dün akşam olmayan, toz ve alkol kokusu dışında çok daha farklı bir koku. Ölüm kokusu. Ceset kokmaya başlamıştı. Bu durum onu daha da tedirgin etti. Bu cesedi evinde daha fazla tutamazdı. Komşular bu kokuyu alacak kapısına dayanacak, belki de polis çağıracaklardı. Bu cesetten bir an önce kurtulmalıydı ama nasıl? Şu an kafası allak bullak, zihni bulanıktı. Hiçbir şey düşünemiyordu. Bunu iyice ayılıp kendine geldiğinde, sakin kafayla düşünecekti. Ama bugün mutlaka ondan kurtulmalıydı. Biraz uykusunu dağıtmak ve ayağa kalkacak duruma gelmek için televizyondan bir haber kanalı açtı. Haberlerde hala, seri cinayet olduğu kesin olarak kanıtlanamasa da medyanın ...